Tweetnij
bogunow
Bardzo proszę, czytaj posty ze zrozumieniem. Rozumiem Twoje emocjonalne podejście do sprawy; emocjom i ja dałem się ponieść (przepraszam!), ale — skoro już zadeklarowałeś, że nie zamierzasz się dokształcić w temacie „ekologia” (a szkoda...) — przyjmij do wiadomości, że „ekologia” jest jedną z dyscyplin nauk przyrodniczych, której celem jest poznanie i opisanie uwarunkowań życia. Produktem ekologii, podobnie jak innych nauk jest tylko teoria (opis i to przeważnie w formie modeli matematycznych), a nie rozwiązania techniczne lub administracyjno-prawne. Ekologia nie ma też nic wspólnego z postawą społeczną — te zagadniania bowiem należą do domeny socjologii i psychologii.
W żadnym przypadku ekologii nie wolno utożsamiać (jak to się nagminnie błędnie robi w mediach i niestety, przekłada na postawy społeczne) z ochroną środowiska i ochroną przyrody — są to skrajnie różniące się rzeczy. Czym jest „ekologia” napisałem wyżej, natomiast „ochrona środowiska” i „ochrona przyrody” mimo że korzystają z dorobku ekologii (oraz innych dyscyplin wiedzy) są formami działalności człowieka o charakterze bliższym technice niż nauce, bowiem ich celem jest uzyskanie doraźnego, ściśle określonego efektu (a nie poznanie zasad funkcjonowania przyrody) zgodnego z oczekiwaniami człowieka! Jeżeli warunkiem wyjściowym ekologii jest zasada obiektywizmu (dla ekologa wszystkie organizmy, każdy z osobna i łącznie z nami przedstawiają jednakową wartość, to znaczy mimo różnic fizjologicznych i morfologicznych w identycznym stopniu podlegają oddziaływaniu czynników środowiska, tylko dzięki wspomnianym wyżej różnicom odmiennie na nie reagują), to w „ochronie środowiska” i po części „ochronie przyrody” punktem wyjścia jest antropocentryzm. Oznacza to, że w ochronie środowiska wszelkie działania podejmuje się niemal wyłącznie z zamiarem zaspokojenia potrzeb człowieka (tych realnych związanych z zaspokojeniem fizjologicznych potrzeb życiowych oraz dodanych, związanych z życiem społecznym i emocjonalnym). Temu ma służyć zasada kompromisu w użytkowania zasobów środowiska (względem jego funkcji przyrodniczych). Działania na polu ochrony środowiska mają forme rozwiązań technicznych (np. oczyszczalnie ścieków, instalacje sanitarne, utylizatornie), technologicznych (przetwarzanie surowców, wytwarzanie produktów) i administracyjno-prawnych (prawo ochrony środowiska i służby ochrony środowiska). Klamrą spinającą są uwarunkowania i instrumenty ekonomiczno-finansowe.
Każde działanie w środowisku rodzi konflikty. Ich wymiar i charakter są zróżnicowane. Przykładem takiego wielopłaszczyznowego konfliktu jest właśnie sprawa budowy estakady przez Dolinę Rospudy. Rozwiązań sytuacji konfliktowych szuka się przede wszystkim na drodze wypracowania kompromisów, a niekiedy decyzji administracyjnych (oczywiście te muszą być uzasadnione ekspertyzami i być zgodne z obowiązującym prawem).
GREENPEACE — organizacja, którą przywołujesz w swoim poście tak naprawdę z ekologią ma niewiele wspólnego. Jej cele są bardzo różnorodne i odnoszą się przede wszystkim do sfery ochrony środowiska (a nie ekologii!). Formy działań są bardzo zróżnicowane i niekiedy mają widowiskowy, spektakularny wymiar, obliczony na uzyskanie społecznego poklasku. Oczywiście w większości przypadków działalność tej organizacji zasługuje na pełne poparcie, ale... niektóre idee przez nią propagowane są błędnie odczytywane przez tą część społeczeństwa, której motorem działań są przede wszystkim emocje (niestety!) i które w połączeniu z brakami wiedzy merytorycznej często dają mieszankę wręcz wybuchową. To właśnie tą część społeczeństwa, która z założenia, że tylko ona ma rację odrzuca wszelką argumentację merytoryczną nazywa się „zielonym oszołomstwem”. Mimo że często kieruje się szczytnymi ideami, przysparzać może wielu problemów. Ale zjawisko to nie dotyczy tylko Polski... Pozytywnym aspektem działań takich grup jest wyczulenie społeczeństwa na wieloaspektowe skutki działań podejmowanych w środowisku. Jego owocem jest obowiązek konsultacji społecznych przy podejmowaniu działań inwestycyjnych.
Mam nadzieję, że ten krótki wykład wiele Ci wyjaśni i trochę inaczej spojrzysz na sprawę. Tego po cichu życzę również sobie... Nie obrażaj się, proszę, bo tak naprawdę nie ma ku temu powodu
.
Przy okazji: myślę, że ten post będzie dostateczną odpowiedzią również na wątpliwości innych dyskutantów w tym wątku.
MS
Już wcześniej napisałem, że nie mam zwyczaju kopać się z końmi i to podtrzymuję!
Kubaman
Niemal we wszystkich postach sam odpowiadasz sobie na stawiane pytania (brawo!). Czego zatem oczekujesz ode mnie? Jakich odpowiedzi? Mogę tylko napisać, że w znacznym stopniu zgadzam się z Twoimi opiniami.
Bardzo proszę, czytaj posty ze zrozumieniem. Rozumiem Twoje emocjonalne podejście do sprawy; emocjom i ja dałem się ponieść (przepraszam!), ale — skoro już zadeklarowałeś, że nie zamierzasz się dokształcić w temacie „ekologia” (a szkoda...) — przyjmij do wiadomości, że „ekologia” jest jedną z dyscyplin nauk przyrodniczych, której celem jest poznanie i opisanie uwarunkowań życia. Produktem ekologii, podobnie jak innych nauk jest tylko teoria (opis i to przeważnie w formie modeli matematycznych), a nie rozwiązania techniczne lub administracyjno-prawne. Ekologia nie ma też nic wspólnego z postawą społeczną — te zagadniania bowiem należą do domeny socjologii i psychologii.
W żadnym przypadku ekologii nie wolno utożsamiać (jak to się nagminnie błędnie robi w mediach i niestety, przekłada na postawy społeczne) z ochroną środowiska i ochroną przyrody — są to skrajnie różniące się rzeczy. Czym jest „ekologia” napisałem wyżej, natomiast „ochrona środowiska” i „ochrona przyrody” mimo że korzystają z dorobku ekologii (oraz innych dyscyplin wiedzy) są formami działalności człowieka o charakterze bliższym technice niż nauce, bowiem ich celem jest uzyskanie doraźnego, ściśle określonego efektu (a nie poznanie zasad funkcjonowania przyrody) zgodnego z oczekiwaniami człowieka! Jeżeli warunkiem wyjściowym ekologii jest zasada obiektywizmu (dla ekologa wszystkie organizmy, każdy z osobna i łącznie z nami przedstawiają jednakową wartość, to znaczy mimo różnic fizjologicznych i morfologicznych w identycznym stopniu podlegają oddziaływaniu czynników środowiska, tylko dzięki wspomnianym wyżej różnicom odmiennie na nie reagują), to w „ochronie środowiska” i po części „ochronie przyrody” punktem wyjścia jest antropocentryzm. Oznacza to, że w ochronie środowiska wszelkie działania podejmuje się niemal wyłącznie z zamiarem zaspokojenia potrzeb człowieka (tych realnych związanych z zaspokojeniem fizjologicznych potrzeb życiowych oraz dodanych, związanych z życiem społecznym i emocjonalnym). Temu ma służyć zasada kompromisu w użytkowania zasobów środowiska (względem jego funkcji przyrodniczych). Działania na polu ochrony środowiska mają forme rozwiązań technicznych (np. oczyszczalnie ścieków, instalacje sanitarne, utylizatornie), technologicznych (przetwarzanie surowców, wytwarzanie produktów) i administracyjno-prawnych (prawo ochrony środowiska i służby ochrony środowiska). Klamrą spinającą są uwarunkowania i instrumenty ekonomiczno-finansowe.
Każde działanie w środowisku rodzi konflikty. Ich wymiar i charakter są zróżnicowane. Przykładem takiego wielopłaszczyznowego konfliktu jest właśnie sprawa budowy estakady przez Dolinę Rospudy. Rozwiązań sytuacji konfliktowych szuka się przede wszystkim na drodze wypracowania kompromisów, a niekiedy decyzji administracyjnych (oczywiście te muszą być uzasadnione ekspertyzami i być zgodne z obowiązującym prawem).
GREENPEACE — organizacja, którą przywołujesz w swoim poście tak naprawdę z ekologią ma niewiele wspólnego. Jej cele są bardzo różnorodne i odnoszą się przede wszystkim do sfery ochrony środowiska (a nie ekologii!). Formy działań są bardzo zróżnicowane i niekiedy mają widowiskowy, spektakularny wymiar, obliczony na uzyskanie społecznego poklasku. Oczywiście w większości przypadków działalność tej organizacji zasługuje na pełne poparcie, ale... niektóre idee przez nią propagowane są błędnie odczytywane przez tą część społeczeństwa, której motorem działań są przede wszystkim emocje (niestety!) i które w połączeniu z brakami wiedzy merytorycznej często dają mieszankę wręcz wybuchową. To właśnie tą część społeczeństwa, która z założenia, że tylko ona ma rację odrzuca wszelką argumentację merytoryczną nazywa się „zielonym oszołomstwem”. Mimo że często kieruje się szczytnymi ideami, przysparzać może wielu problemów. Ale zjawisko to nie dotyczy tylko Polski... Pozytywnym aspektem działań takich grup jest wyczulenie społeczeństwa na wieloaspektowe skutki działań podejmowanych w środowisku. Jego owocem jest obowiązek konsultacji społecznych przy podejmowaniu działań inwestycyjnych.
Mam nadzieję, że ten krótki wykład wiele Ci wyjaśni i trochę inaczej spojrzysz na sprawę. Tego po cichu życzę również sobie... Nie obrażaj się, proszę, bo tak naprawdę nie ma ku temu powodu
.Przy okazji: myślę, że ten post będzie dostateczną odpowiedzią również na wątpliwości innych dyskutantów w tym wątku.
MS
Już wcześniej napisałem, że nie mam zwyczaju kopać się z końmi i to podtrzymuję!
Kubaman
Niemal we wszystkich postach sam odpowiadasz sobie na stawiane pytania (brawo!). Czego zatem oczekujesz ode mnie? Jakich odpowiedzi? Mogę tylko napisać, że w znacznym stopniu zgadzam się z Twoimi opiniami.
Komentarz