Tweetnij
[recenzja] ZEISS 2.8/15 Distagon T*
Wypełniając jakoś lukę w oczekiwaniu na nowego Otusa 1.4/55 postanowiłem przestrzelić nieco obiektyw, o którego sporo z Was już pytało, a ja jakoś nie mogłem udzielić jednoznacznej opinii czy warto, czy nie... Chodzi mianowicie o szeroki kąt 15mm ze światłem 2.8 ze stajni Zeissa. Obiektyw został zaprezentowany już w ubiegłym roku. Miał to być kompromis jakościowy kładący na łopatki wszystkie szerokie szkiełka pod pełną klatkę. Czy taki jest ?
Właściwie każdy z szerokich obiektywów o podobnej ogniskowej ma inną budowę (i nawet już nie mówię o układzie optycznym, ale o wyglądzie zewnętrznym i kształcie przedniej soczewki). Zeiss jest właściwie inny od każdego z obecnych na rynku obiektywów. Jest ogromy, z zamocowaną na stałe metalową osłoną waży ponad 800 gram. Na szczęście nie ma ogromnej soczewki podatnej na uszkodzenia (jak np. w Tokinie czy Samyangu), ale nie ma też możliwości nakręcenia tradycyjnego filtra. Obiektyw chroniony jest wielkim deklem (niestety też mało poręcznym - ciężko go zmieścić w kieszeni). Jakość wykonania, płynność kręcenia pierścienie ostrości - jak zwykle u Zeissa - najwyższa klasa.
Tradycyjnie pojawia się kwestia ustawiania ostrości. Na szczęście nie ma tutaj takich problemów, jak chociażby w 2/135 gdzie nawet przy Live View trzeba było wykazać się nie lada umiejętnościami, by dobrze wyostrzyć zdjęcie. Tutaj właściwie można spokojnie kadrować przez wizjer i wspomagać się tylko potwierdzeniem ostrości na matówce. W moim przypadku skuteczność trafień była niemal stuprocentowa.
Ponieważ na co dzień używam obiektywów 17-40 L i czasem Samyanga 14/2.8 postanowiłem porównać ostrość tychże obiektywów na tej samej scenie. Wyniki są pod linkiem poniżej:
Zeiss ma też chyba najlepiej skorygowaną dystorsję. Na zdjęciach architektury nie zauważyłem żadnych wręcz niepożądanych krzywizn.
Wyniki można sobie zinterpretować samemu. W moim odczuciu wszystkie te szkła są akceptowalnie ostre od pełnego otworu przysłony, z tym , że w Zeissie ta akceptacja jest chyba największa
Największą dysproporcję widzimy na brzegu kadru w pełnej klatce. Leciwa już konstrukcja, jaką jest Canon 17-40 niestety słabo sobie radzi zarówno z ostrością, jak i aberracjami ja brzegu kadru. U Samyanga jest dużo lepiej, jednak Zeiss wyraźnie tutaj odstaje, żeby nie powiedzieć kładzie na łopatki w/w szkła. Oczywiście są jeszcze inne propozycje, jak chociażby Tokina 16-28 (jednak ona zachowuje się na brzegach podobnie jak 17-40, jest lekko nieostra i ma duże aberracje), Canon 16-35/2.8 II czy 14L, jednak nie mam możliwości by je wszystkie razem zebrać do kupy.
f/2.8
Pod światło Distagon radzi sobie bardzo dobrze, nie ma żadnych większych flar, choć można dopatrzyć się małych blików. Kontrast, kolory - bez najmniejszego zarzutu, co widać na załączonych obrazkach.
f/6.3
Obrazek z Zeissa muszę przyznać szczerze - jest na najwyższym poziomie. Ostrość właściwie w całym kadrze od pełnej dziury, choć przy landszaftach ze względu na jednak występującą winietę lepiej przymknąć obiektyw chociażby do f/5.6 kiedy to winietowanie właściwie już nie występuje. Kolorystyka - jak we wszystkich nowych Zeissach - bardzo przyjemna. Nawet bokeh wtedy, kiedy go widać - jest bardzo miękki i przyjemny. Mógłbym powiedzieć, że pomimo tego, że to jest UWA (ultra szeroki kąt) - jest bardzo plastyczny.
f/2.8
f/2.8
Czy warto ? Szkło nie jest na pewno tanie. Koszt 9000 zł plus minus. Dla amatora - za drogi. Dla kogoś nie uznającego kompromisów - w sam raz. Chętnie porównałbym go z nowym Canonem 14/2.8 L, ciekaw jestem, czy Lka mu dorównuje optyką. Bo przy takich właściwościach optycznych na szerokim kącie to tylko można do niego równać. Naprawdę klasa sama w sobie. Szkoda mi tylko tych filtrów, bo kształt obudowy wskazuje na to, że można mu było zrobić odkręcaną osłonę i wsadzić jakiś wielki gwint na filtry. Chociaż z drugiej strony na żadną szeroką stałkę nie można zakręcić filtra, więc i tutaj się Zeiss nie wyróżnia w żaden sposób.
Poniżej jeszcze kilka kadrów, jakie udało mi się nim zrobić, a pod podanym adresem znajdziecie linki do zdjęć w pełnej rozdzielczości: http://www.kubacichocki.pl/test/zeiss15/linki.txt
f/2.8
f/2.8
f/5
f/4.5
f/2.8
f/2.8
f/9
f/4
Dziękuję za uwagę ! W razie pytań - piszcie.
Właściwie każdy z szerokich obiektywów o podobnej ogniskowej ma inną budowę (i nawet już nie mówię o układzie optycznym, ale o wyglądzie zewnętrznym i kształcie przedniej soczewki). Zeiss jest właściwie inny od każdego z obecnych na rynku obiektywów. Jest ogromy, z zamocowaną na stałe metalową osłoną waży ponad 800 gram. Na szczęście nie ma ogromnej soczewki podatnej na uszkodzenia (jak np. w Tokinie czy Samyangu), ale nie ma też możliwości nakręcenia tradycyjnego filtra. Obiektyw chroniony jest wielkim deklem (niestety też mało poręcznym - ciężko go zmieścić w kieszeni). Jakość wykonania, płynność kręcenia pierścienie ostrości - jak zwykle u Zeissa - najwyższa klasa.
Tradycyjnie pojawia się kwestia ustawiania ostrości. Na szczęście nie ma tutaj takich problemów, jak chociażby w 2/135 gdzie nawet przy Live View trzeba było wykazać się nie lada umiejętnościami, by dobrze wyostrzyć zdjęcie. Tutaj właściwie można spokojnie kadrować przez wizjer i wspomagać się tylko potwierdzeniem ostrości na matówce. W moim przypadku skuteczność trafień była niemal stuprocentowa.
Ponieważ na co dzień używam obiektywów 17-40 L i czasem Samyanga 14/2.8 postanowiłem porównać ostrość tychże obiektywów na tej samej scenie. Wyniki są pod linkiem poniżej:
Zeiss ma też chyba najlepiej skorygowaną dystorsję. Na zdjęciach architektury nie zauważyłem żadnych wręcz niepożądanych krzywizn.
Wyniki można sobie zinterpretować samemu. W moim odczuciu wszystkie te szkła są akceptowalnie ostre od pełnego otworu przysłony, z tym , że w Zeissie ta akceptacja jest chyba największa
Największą dysproporcję widzimy na brzegu kadru w pełnej klatce. Leciwa już konstrukcja, jaką jest Canon 17-40 niestety słabo sobie radzi zarówno z ostrością, jak i aberracjami ja brzegu kadru. U Samyanga jest dużo lepiej, jednak Zeiss wyraźnie tutaj odstaje, żeby nie powiedzieć kładzie na łopatki w/w szkła. Oczywiście są jeszcze inne propozycje, jak chociażby Tokina 16-28 (jednak ona zachowuje się na brzegach podobnie jak 17-40, jest lekko nieostra i ma duże aberracje), Canon 16-35/2.8 II czy 14L, jednak nie mam możliwości by je wszystkie razem zebrać do kupy. f/2.8
Pod światło Distagon radzi sobie bardzo dobrze, nie ma żadnych większych flar, choć można dopatrzyć się małych blików. Kontrast, kolory - bez najmniejszego zarzutu, co widać na załączonych obrazkach.
f/6.3
Obrazek z Zeissa muszę przyznać szczerze - jest na najwyższym poziomie. Ostrość właściwie w całym kadrze od pełnej dziury, choć przy landszaftach ze względu na jednak występującą winietę lepiej przymknąć obiektyw chociażby do f/5.6 kiedy to winietowanie właściwie już nie występuje. Kolorystyka - jak we wszystkich nowych Zeissach - bardzo przyjemna. Nawet bokeh wtedy, kiedy go widać - jest bardzo miękki i przyjemny. Mógłbym powiedzieć, że pomimo tego, że to jest UWA (ultra szeroki kąt) - jest bardzo plastyczny.
f/2.8
f/2.8
Czy warto ? Szkło nie jest na pewno tanie. Koszt 9000 zł plus minus. Dla amatora - za drogi. Dla kogoś nie uznającego kompromisów - w sam raz. Chętnie porównałbym go z nowym Canonem 14/2.8 L, ciekaw jestem, czy Lka mu dorównuje optyką. Bo przy takich właściwościach optycznych na szerokim kącie to tylko można do niego równać. Naprawdę klasa sama w sobie. Szkoda mi tylko tych filtrów, bo kształt obudowy wskazuje na to, że można mu było zrobić odkręcaną osłonę i wsadzić jakiś wielki gwint na filtry. Chociaż z drugiej strony na żadną szeroką stałkę nie można zakręcić filtra, więc i tutaj się Zeiss nie wyróżnia w żaden sposób.
Poniżej jeszcze kilka kadrów, jakie udało mi się nim zrobić, a pod podanym adresem znajdziecie linki do zdjęć w pełnej rozdzielczości: http://www.kubacichocki.pl/test/zeiss15/linki.txt
f/2.8
f/2.8
f/5
f/4.5
f/2.8
f/2.8
f/9
f/4
Dziękuję za uwagę ! W razie pytań - piszcie.
Komentarz