Sigma 170-500mm 5-6.3 APO - Słabo działa Autofocus

[Halbot]

Witam
Mam taki bardzo stary obiektyw (zapewne jeszcze z czasów analogowych) i niestety słabo działa AF.
W trybie ręcznym pierścień ostrzenia ma spore luzy - ok 2 mm i chodzi ciężko.
W trybie AF czasem silniczek robi swoje i wtedy obiektyw ładnie ostrzy, ale częściej nie działa poprawnie. To objawia się tym, że "nie ma siły" poruszyć mechanizmem - słychać tylko stukniecie. Gdy w tym czasie kręcę pierścieniem ostrzenia, to pracuje poprawnie. Czasem wystarczy tylko popchnąć i sam kręci dalej.
Myślę, że problem jest w starym smarze, który utracił właściwości.
Czy ktoś dysponuje jakimikolwiek materiałami / manualami czy wiedzą, jak rozebrać ten obiektyw?
Nie chcę go "rozpoznawać bojem"

[candar]

Te obiektywu "chodzą" po 800 zł (w zależności od mocowania) i to w pełni oddaje ich "zalety" a bardziej ich brak.


Głównym powodem, dla którego Sigma 170-500 mm f/5-6.3 APO DG działa ociężale, jest brak nowoczesnego napędu ultradźwiękowego typu HSM. Wewnątrz tego obiektywu znajduje się klasyczny, mechaniczny mikrosilnik połączony z układem zębatek, który musi fizycznie przesuwać potężne i ciężkie grupy soczewek. Ze względu na dużą bezwładność tych elementów oraz brak precyzyjnego sterowania magnetycznego, proces ustawiania ostrości przypomina przesuwanie ciężkich mebli – zanim mechanizm ruszy i wyhamuje w odpowiednim punkcie, mija czas, który w nowoczesnej fotografii uznajemy za wieczność.

Kolejną barierą technologiczną jest fizyka światła i ograniczenia systemów AF w lustrzankach Canona. Większość korpusów z tamtego okresu (szczególnie serie amatorskie i półprofesjonalne) została zaprojektowana do pracy z obiektywami o jasności co najmniej f/5.6. Sigma na długim końcu osiąga f/6,3, co sprawia, że czujniki fazowe aparatu otrzymują zbyt mało światła, by działać precyzyjnie. W efekcie aparat „oszukuje” oprogramowanie, by w ogóle podjąć próbę ostrzenia, co skutkuje tzw. „huntingiem”, czyli nerwowym przeszukiwaniem całego zakresu od nieskończoności do minimalnej odległości ostrzenia bez możliwości zablokowania celu.

Problemy z kompatybilnością wynikają również z faktu, że Sigma w tamtych latach nie korzystała z oficjalnej licencji protokołu komunikacji Canon EF, lecz odtwarzała go drogą inżynierii wstecznej. Algorytmy zapisane w starym chipie obiektywu często „nie rozumieją się” z nowoczesnymi procesorami obrazu w nowszych aparatach cyfrowych. Prowadzi to do błędów komunikacji, takich jak słynne Err 01 lub Err 99, szczególnie gdy aparat próbuje domknąć przysłonę podczas robienia zdjęcia. Dodatkowo, starsze powłoki optyczne i konstrukcja soczewek generują obraz o niższym mikrokontraście niż dzisiejsze standardy, co jeszcze bardziej utrudnia systemowi AF znalezienie krawędzi obiektu, na której mógłby się zahaczyć.

[candar]

Witam
Mam taki bardzo stary obiektyw (zapewne jeszcze z czasów analogowych) i niestety słabo działa AF.
W trybie ręcznym pierścień ostrzenia ma spore luzy - ok 2 mm i chodzi ciężko.
W trybie AF czasem silniczek robi swoje i wtedy obiektyw ładnie ostrzy, ale częściej nie działa poprawnie. To objawia się tym, że "nie ma siły" poruszyć mechanizmem - słychać tylko stukniecie. Gdy w tym czasie kręcę pierścieniem ostrzenia, to pracuje poprawnie. Czasem wystarczy tylko popchnąć i sam kręci dalej.
Myślę, że problem jest w starym smarze, który utracił właściwości.
Czy ktoś dysponuje jakimikolwiek materiałami / manualami czy wiedzą, jak rozebrać ten obiektyw?
Nie chcę go "rozpoznawać bojem"

Nie rozbierać, tylko "złomować" , serio - wartość średnia to ca 800 zł i na dzień obecny to prehistoria fotografii.


Głównym powodem, dla którego Sigma 170-500 mm f/5-6.3 APO DG działa ociężale, jest brak nowoczesnego napędu ultradźwiękowego typu HSM. Wewnątrz tego obiektywu znajduje się klasyczny, mechaniczny mikrosilnik połączony z układem zębatek, który musi fizycznie przesuwać potężne i ciężkie grupy soczewek. Ze względu na dużą bezwładność tych elementów oraz brak precyzyjnego sterowania magnetycznego, proces ustawiania ostrości przypomina przesuwanie ciężkich mebli – zanim mechanizm ruszy i wyhamuje w odpowiednim punkcie, mija czas, który w nowoczesnej fotografii uznajemy za wieczność.

Kolejną barierą technologiczną jest fizyka światła i ograniczenia systemów AF w lustrzankach Canona. Większość korpusów z tamtego okresu (szczególnie serie amatorskie i półprofesjonalne) została zaprojektowana do pracy z obiektywami o jasności co najmniej f/5.6. Sigma na długim końcu osiąga f/6.3, co sprawia, że czujniki fazowe aparatu otrzymują zbyt mało światła, by działać precyzyjnie. W efekcie aparat „oszukuje” oprogramowanie, by w ogóle podjąć próbę ostrzenia, co skutkuje tzw. „huntingiem”, czyli nerwowym przeszukiwaniem całego zakresu od nieskończoności do minimalnej odległości ostrzenia bez możliwości zablokowania celu.

Problemy z kompatybilnością wynikają również z faktu, że Sigma w tamtych latach nie korzystała z oficjalnej licencji protokołu komunikacji Canon EF, lecz odtwarzała go drogą inżynierii wstecznej. Algorytmy zapisane w starym chipie obiektywu często „nie rozumieją się” z nowoczesnymi procesorami obrazu w nowszych aparatach cyfrowych. Prowadzi to do błędów komunikacji, takich jak słynne Err 01 lub Err 99, szczególnie gdy aparat próbuje domknąć przysłonę podczas robienia zdjęcia. Dodatkowo, starsze powłoki optyczne i konstrukcja soczewek generują obraz o niższym mikrokontraście niż dzisiejsze standardy, co jeszcze bardziej utrudnia systemowi AF znalezienie krawędzi obiektu, na której mógłby się zahaczyć.